Fotoğrafçı ve sevgilisi

....
İki yıldır evliydiler.Erkek edebiyatı ve şiiri seviyordu.

Yazılarını internet sitelerine gönderiyor, şiirlerini dergilere postalıyordu.

Fakat kimse dönüp bakmıyor, okuyan ve beğenen çıkmıyordu.
İyi bir fotoğrafçıydı.Ama edebiyat ve şiiri merakı yüzünden fotoğrafçılığı bir kenara bırakmıştı.

Kendi düğünlerindeki fotoğrafların büyük bir çoğunluğunu da o çekmişti.

Karısını çok seviyordu.Karısı da onu seviyordu.

Kızın biraz sabırsız bir karakteri vardı, zaman zaman kızıp bağırır, küserdi.

Erkek daha sabırlıydı, her zaman karısını hoş görür, affedici olmaya çalışırdı.

Erkeğin başı edebiyat ve şiirle hoş olduğu için, evin geçimini karısı sağlıyordu
şimdilik.Çok satan bir yazar oluncaya kadar...

Kızın naz günüydü bugün. Yine kocasından sevmediği bir şeyi yapmasını istiyordu.

Kız: 'arkadaşımın düğün fotoğraflarını neden sen çekmiyorsun? Üstelik karşılığını
fazlasıyla ödeyeceğini söyledi'

Erkek: 'bugün vaktim yok'

Kız: 'Öfff yine mi?' şu roman yazma işini biraz kenara bıraksan, pekala vaktin
olacak.'
Erkek: 'Bir gün herkes benim yazdıklarımın kıymetini anlayacak.'

Kız: 'Ben anlamam. Arkadaşımın düğün fotoğraflarını çekeceksin.'
Erkek: 'Hayır!'

Kız: 'Ne olur sadece bir kez?'
Erkek: 'Hayır dedim!'

Diyalog burada koptu.
Kız son uyarısını yaptı: 'Ya 3 gün içinde bunu kabul edersin ya da...'

İlk günün sonunda, kocasına mutfağı, banyoyu, bilgisayarı, buzdolabını, televizyonu ve müzik setini yasakladı.Yasaklardan yatağı hariç tuttu, sadece her şeye rağmen sevdiğini göstermek için.

Erkek aldırış etmedi. Derken 2.gün başka yasaklar ve bunu 3.deki başka yasaklar takip etti...

Ve 3. gece yine... Yine aynı yatağı paylaşıyorlardı.Ancak sırtları birbirine dönüktü.
Erkek: 'Konuşmamız lazım'

Kız: 'fotoğraf çekimi dışında konuşacak bir şeyimiz yok!'

Erkek: 'çok önemli bir konu'

Kız: 'Sessiz kaldı.'

Erkek: 'Ayrılalım mı? Ne dersin?'

Kız kulaklarına inanamadı.

Erkek: 'Bir kızla tanıştım.'

Kız kırgınlığını ve şaşkınlığını saklayamadı.Gözleri çoktan nemlenmiş, ve yüzünde göstermemeye çalıştığı iki damla gözyaşı aşağıya süzüldü.

Erkek pijamasının içinden bir fotoğraf çıkardı.Tam kalbinin üzerinde saklıyordu.

Erkek: 'Hoş bir kız!'

Kızın gözyaşları çoğaldı.

Erkek: 'Anlaşabileceğim biri! Beni çok seviyor ve beni istemediğim şeyleri yapmak için zorlamayacağından eminim. Ayrıca iyi bir yazar olmam içinde bana destek verecek'

Kızın kıskançlığı iyice arttı çünkü bir zamanlar bütün bu sözleri kendisi de vermişti...

Erkek: 'Fotoğrafını çektim. Sende bakmak ister misin?'

Kız: '....'


Erkek fotoğrafı bakması için kıza uzattı ama kız karşı konulmaz bir öfkeyle erkeğin
elini itti.

Ve kız ağlamaya başladı.


Erkek fotoğrafı tekrar koynuna koydu.

Erkek ışığı söndürdü ve uyumaya başladı.Kız ışığı yaktı ve oturdu.
Erkek uyuyordu ama kızın uykusu kaçmıştı.

Bir zamanlar kendisi de diğer kız gibi davranmıştı ona...

Ne çabuk unutulmuştu iyilikleri, desteği, sevgisi...

Tekrar ağladı.Onu uyandırmak istiyordu.Aşkların hatırasını yeniden kalbine kazmak istiyordu.

Erkeğin pijamasının açık yakasından fotoğrafın arka yüzü görünüyordu.

Merak duygusu kıskançlığını ve öfkesini yendi. Kaybedeceği birşeysi yoktu nasılsa.

Elini uzatıp yavaşça aldı fotoğrafı.

Baktı.
Ağlamak istedi doyasıya...

Doyasıya gülmekte istedi.

Güzel çekilmiş bir fotoğraftı. Kızda güzeldi.

Kendi fotoğrafıydı.

Bir ara kendisinden habersiz çekmiş olmalıydı.

Eğildi kocasını yanağından öptü.

Erkek tebessüm etti.

Uyuyormuş gibi yapıyordu...

Anlayanlar için yazılmış bir yazı eğer ki anladıysanız

sakın ama sakın sevdiklerinizi üzmeyin:)